Incydent z butami był punktem zwrotnym, choć początkowo wydawał się subtelny. Tego wieczoru, po wyjściu Debbie, siedzieliśmy z Arthurem w ciszy salonu, a miejskie światła rzucały delikatną poświatę na meble. Po raz pierwszy rozmawiałam o zmęczeniu, które czułam. „Czasami nie wiem, jak sobie z nią radzić” – przyznałam, próbując wyrazić frustrację, którą długo chowałam pod uprzejmymi uśmiechami i cichą zgodą. Arthur słuchał, przeczesując dłonią włosy, z wyrazem rozdarcia. Był rozdarty między lojalnością wobec matki, którą głęboko kochał, a świadomością, że jej zachowanie rani mnie, ich związek. „Nienawidzę tego, że ci to robi” – powiedział w końcu cicho. „Widzę to, zauważam to. Ale nie wiem, jak to powstrzymać, nie wywołując większej kłótni”. Ta chwila była przełomowa – nie tylko dlatego, że wypowiedziałam to, co niewypowiedziane, ale dlatego, że ujawniła głębię zmagań Arthura z poruszaniem się po polu bitwy między matką a żoną. To był delikatny, bolesny taniec, który trwał ponad rok i wtedy zdałem sobie sprawę, że sama moja cierpliwość, życzliwość i wysiłek nie rozwiążą napięcia. Potrzebne były granice, jasność i być może ponowne przemyślenie, co oznacza akceptacja w naszym związku.
MOJA TEŚCIOWA DAŁA MI BUTY NA URODZINY — COŚ DRAPIŁO MOJĄ STOPĘ, DOPÓKI NIE PODNIOSŁAM WKŁADKI Więc na moje urodziny moja teściowa — która szczerze mnie nie znosi — dała mi parę butów. Pomyślałam, że to dziwne, ponieważ nigdy nie daje mi prezentów i nie jest do mnie szczególnie przychylna. Buty wyglądały ładnie i nie chciałam zdenerwować męża, więc postanowiłam je zatrzymać. Około tydzień później miałam podróż służbową do innego stanu i pomyślałam, że założę buty. Ale wędrując po lotnisku, zauważyłam, że jeden but jest odrobinę za ciasny. „Dziwne” — pomyślałam. „Oba są tego samego rozmiaru, więc to nie może być to”. Potem, przy kontroli bezpieczeństwa, musiałam je zdjąć, aby umieścić je na skanerze. Podszedł funkcjonariusz i powiedział: „Proszę pani, w jednym z pani butów jest coś. Czy mogłaby pani podnieść wkładkę?” W tym momencie wszystko wydało mi się naprawdę dziwne. Kiedy wyciągnęłam wkładkę, w końcu zrozumiałam, dlaczego moja „troskliwa” teściowa dała mi te buty – i dlaczego były niewygodne. Policjant spojrzał na mnie poważnie i zapytał: „Proszę pani, czy zechce pani to wyjaśnić?”.
