Potem zostałem na podwórku, wzrok utkwiony w telefonie, udając, że jestem zajęty. Ruby, moja koleżanka z klasy, zauważyła mnie i krzyknęła: "Udało ci się!" Jej rodzice promienieli na twarzach i robili nam zdjęcia. Odwróciła się i rozejrzała po tłumie. "Gdzie jest twoja rodzina? Spóźniają się?" "Tak," skłamałem. Kłamstwo przyszło mi łatwo. Lata praktyki.
Gdy dotarłem na parking, niebo świeciło złotem. Balony unosiły się nad dachami samochodów. Dzieci krzyczały, rozbrzmiewały klaksony. Siedząc w moim starym Civicu, obserwowałem akcję z kierownicy. Przez chwilę wyobrażałem sobie, że nadchodzą: mama machała, Avery w błyszczących trampkach, tata z bukietem kwiatów. Potem ten obraz zniknął w hałasie silników.
