Część 2
Nie wiem dokładnie, ile czasu tam byłam. Dziesięć minut? Dwadzieścia? Może więcej. W zimnie, czas stracony, znaczył szybko. Wiedziałam tylko, że moje dłonie przestały boleć, bo prawie ich nie czułam, co przerażało mnie bardziej niż ból. Oddychałam słabymi, krótkimi seriami, a każdy skurcz w żołądku był mocniejszy niż poprzedni.
Ciągle myślałam o dziecku.
Położyłam obie dłonie na brzuchu i wyszeptałam: „Proszę, proszę, wszystko w porządku”. Ale mój głos drżał tak bardzo, że ledwo słyszałam samą siebie.
Znowu uderzyłam pięścią w szybę, tym razem słabiej. Mieszkanie w środku wydawało się ciepłe i jasne, pełne ruchu, zupełnie oderwane od tego, co działo się zaledwie kilka kroków ode mnie. Widziałam matkę Ryana niosącą naczynia. Słyszałam śmiech przez szybę. Raz zobaczyłam Melissę przechodzącą obok drzwi, nawet na mnie nie patrząc.
Wtedy zrozumiałam, że to nie był dla niej żart. To nie był nieumyślny błąd. Wiedziała, że tam jestem. Postanowiła zostawić mnie na zewnątrz.
Zęby zaczęły mi szczękać tak mocno, że aż bolały. Nogi były ciężkie i niestabilne, a kolejny skurcz przeszył mi podbrzusze, tym razem tak ostry, że krzyknęłam. Uderzyłam ponownie, tym razem obiema pięściami, ogarniając mnie paniką. „Ryan!” krzyknęłam. „Ryan, pomóż mi!”
W końcu musiałam być wystarczająco głośna, a może ktoś zauważył ruch, bo matka Ryana odwróciła się w stronę balkonu. Jej twarz natychmiast się zmieniła. Upuściła ściereczkę kuchenną i pobiegła do drzwi, szarpiąc za klamkę.
Nie otworzyły się.
„Melissa!” krzyknęła. „Dlaczego to jest zamknięte?”
Zobaczyłam Melissę wyłaniającą się z korytarza, nagle bladą. „Ja… ona po prostu wyszła. Nie myślałam…”
Ryan wbiegł tuż za ojcem, zobaczył mnie osuniętą pod balustradą i zbladł. „Otwórz drzwi!”
Melissa mocowała się z zamkiem, jej ręce zaczęły się trząść. Zanim drzwi się otworzyły, nie mogłam już ustać prosto. Próbowałam zrobić krok do przodu, ale pokój gwałtownie się zawirował. Ryan złapał mnie, gdy ugięły się pode mną kolana.
„Emma! Zostań ze mną!” krzyknął.
Pamiętam, jak jego głos brzmiał z oddali. Pamiętam, jak jego matka dotykała moich zmarzniętych dłoni i łapała oddech. Pamiętam, jak Melissa powtarzała: „Nie wiedziałam, że jest aż tak źle”, w kółko, jakby to cokolwiek zmieniało.
Potem spojrzałam w dół i zobaczyłam wilgotną plamę rozprzestrzeniającą się na przodzie moich legginsów.
Przez jedną straszną sekundę nikt się nie poruszył.
Ryan podążył za moim wzrokiem i zamarł. „Czy to krew?”
Jego matka zaczęła płakać. Melissa cofnęła się tak szybko, że uderzyła w ścianę. A potem ból uderzył ponownie – głęboki, brutalny i rozdzierający – i usłyszałam swój krzyk, gdy Ryan chwycił telefon i wezwał karetkę.
W szpitalu wszystko zmieniło się w jaskrawe światła, monitory, pielęgniarki, zimne pytania. Jak długo byłam narażona na zimno? W którym miesiącu ciąży byłam? Czy czułam skurcze wcześniej? – odpowiedziałam między oddechami, podczas gdy Ryan stał obok mnie, trzęsąc się tak mocno, że ledwo trzymał moją torbę.
Potem lekarz podniósł wzrok znad badania i powiedział bardzo wyraźnie: „Ma objawy przedwczesnego porodu”.
