Otworzył brązową teczkę i starannie rozłożył jej zawartość – papiery, pieczątki, podpisy – wszystko ułożone z drobiazgową precyzją.
– To oświadczenie o niezdolności do czynności prawnych – ciągnął dalej. – Jest poświadczone notarialnie. Pozostało już tylko sformalizować przekazanie pełnomocnictw.
Stałam tuż za nim – na tyle blisko, by słyszeć każde słowo; na tyle blisko, by dostrzec skinienie głowy menedżera. On jednak się nie odwrócił.
– To dla dobra nas wszystkich – dodał Álvaro. – Moja żona jest pod ogromną presją. Przejmę więc pieczę nad finansami.
Chciałam coś powiedzieć – wykrzyczeć, że nigdy niczego nie podpisywałam; że moja pamięć jest w doskonałym stanie; że pamiętam każde jedno euro, które zarobiłam, sprzątając, szyjąc do późnych godzin nocnych i rezygnując z wakacji, byle tylko mojej rodzinie niczego nie brakowało. Lecz milczałam. Słuchałam. Obserwowałam.
