Policja przyjechała w niecałe dwadzieścia minut, ale Gabrielowi wydawało się, że to trwa wieczność.
Nikt więcej nie dotknął ubrania. Leżało na komodzie w głównej sypialni, niczym milczący dowód w domu, który wciąż pachniał wilgocią, naftaliną i starymi lekarstwami. Marco krążył niespokojnie, zaciskając pięści. Lucía, matka Gabriela, jeszcze nie została wezwana – czy z życzliwości, czy ze strachu, nikt nie wiedział. Jak powiedzieć matce, że ubrania jej zaginionej córki znaleziono ukryte pod materacem jej ojca?
Kiedy funkcjonariusze weszli do środka, dom natychmiast się zmienił. Nie był już miejscem żałoby. Stał się miejscem zbrodni.
