W głębi duszy wiedziałem już, co muszę zrobić.
Z głębi szafy wyjąłem pudełko po butach. W środku, owinięty w stary szal, leżał naszyjnik, który dała mi babcia – przedmiot, który trzymałem bezpiecznie przez ponad dwadzieścia lat.
Teraz było inaczej. Ciężej. Cieplej. Jakby zrozumiał.
„Przepraszam, babciu” – mruknęłam. „Potrzebuję tylko trochę czasu”.
Ledwo spałem, krążąc w tę i z powrotem, licząc na inne rozwiązanie. Ale nadszedł poranek – a wraz z nim rzeczywistość.
Lombard znajdował się w samym sercu miasta, w miejscu, do którego ludzie chodzili tylko wtedy, gdy nie mieli innego wyboru. Zadzwonił dzwonek, gdy wszedłem do środka.
