We wtorek rano, gdy podawałam dzieciom śniadanie w kuchni, spojrzałam przez okno i zobaczyłam moją szwagierkę Lucíę, jak odjeżdża moim samochodem.

Mój samochód. Volvo XC90, kupiony dwa lata wcześniej z spadku po babci, zarejestrowany na moje nazwisko i również ubezpieczony na moje nazwisko. Założyłem, że Javier mógł jej go pożyczyć na pilną potrzebę, więc milczałem. Ale gdy wszedł do domu — spokojny, trzymając kawę, z lekko przekrzywionym krawatem — zapytałam go bezpośrednio: